O venres 6 de xuño, a partir das 20:30 horas, farase a presentación do libro "Acompañamento para fuga" (Editorial Biblos, colección Mandaio) de Carlos Freire Cordeiro (Moaña, 1970). Licenciado en filosofía e Master en medios de Comunicación. colabora de xeito habitual con Faro de Vigo e ten publicado reportaxes na revista Geo. No 2005 gañou o premio de Novela por Entregas en La Voz de Galicia con Acio Sanguento (Edicións Xerais de Galicia, 2007), unha obra de xénero policial. Organiza: Lonxa Literaria

O armiño dorme é a novela de maior repercusión literaria das escritas por Xosé Antonio Neira Cruz. Un autor que conta as súas obras de narrativa por premios, conseguiu con esta peza ambientada na Florencia do século XVI o Raíña Lupa de 2002 e que fose recoñecida entre os mellores dez libros de literatura infantil polo Banco del Libro venezuelano.

Gañadora do premio Raíña Lupa de novelas escritas para mozos en 2002, e publicada en galego en 2003, O armiño dorme continúa a orixinal e íntima traxectoria de Xosé Antonio Neira Cruz. Fóra as súas primeiras obras, no ronsel da fantasía urbana de Paco Martín, a narrativa deste autor compostelán camiñou cara a un proceso de autorrecoñecemento e aprendizaxe, onde as protagonistas, habitualmente mozas, viven esgazadores debates persoais.

No caso d'O armiño dorme, a protagonista é Bianca de' Medici, a filla ilexítima de Cossimo I de Florencia. A damiña, despois de vivir a súa infancia na aldea da súa nai, é recoñecida polo pai e trasladada á corte ao morrerlle a proxenitora. A aprendizaxe dos xeitos da corte, as intrigas de pazo e, particularmente, un amor secreto, prohibido e imposible cun cabaleiro de Siena, son os principais acontecementos dunha novela que repara en todos os detalles da vida ducal, xogando sempre entre a ficción e a veracidade, e situando a narración a medio camiño entre os andeis de novela histórica e os de literatura infantil e xuvenil.

O libro divídese en tres partes de tamaño desigual: o prólogo, onde se relata o descubrimento do cadaleito de Bianca de' Medici no século XIX, e como esborrallan ante os ollos dos obreiros o seu corpo perfecto e incorrupto e mais o da súa mascota o armiño; o epílogo, onde se contextualizan os feitos e se lles dá fasquía de verdade histórica; e a parte central, cerne da narración, que conta a vida de Bianca en primeira persoa, recorrendo ao tópico do "manuscrito achado", neste caso en forma de diario entre os brazos do cadáver da princesa florentina.